Μόνο η θλίψη αλλάζει πρόσωπα..

Τρομάζω,κουλουριάζομαι και τρέμω
καθώς τα ματια μου ανοιγοκλείνουν συνεχώς με βια.
Φοβάμαι τον αέρα πανω απο το κεφάλι μου
καθώς φοβάμαι πως τριγυρίζεις εκεί.
Αυτά συνήθως αντικρίζω
όταν νιώθω πως πεθαίνει κατι δικό σου μέσα μου.
Συγχώρεσε με,προσπάθησα πολύ
μα δεν κατάφερα να τα σώσω.
Εκείνο με χτύπαγε χωρις λύπη,μα οίκτο.
Τους έλεγα πως τα αγαπάω
όσο πόνο και να μου επιφέρουν.

Τότε χαμογελάω,καθως το χαμόγελο αυτο
το χωρίζει μια μικρή γραμμή, απο το δάκρυ.
Κουράστηκα να καπνίζω λουλούδια
πεθαμένα απο το χρόνο.
Πως μπορώ να αντέξω καθε βραδυ
το σκοτάδι που πινω;
Έξω στο φως,το ψέμα καίει τα σωθηκά μου.
Να ξέρεις,και απόψε θα απλώσω το χέρι μου
να προσπαθήσω πάλι να σε φτάσω.
Ίσα που σε αγγίζω,μα νιωθω τον χρόνο
να μου λέει τόσα.

Μου περιγράφει πως με ένα ύφος
παρέα χορεύεις,καθως το προσωπο σου
αλλάζει ασταμάτητα
μα
σε ξέρω,σε αναγνωρίζω.
Σε κοιτάω τοσο επίμονα
σαν να λεγα,
αλήθεια,πρώτη φορά βλέπω τα ματια σου
χωρίς την μαγευτική τους λάμψη.
Θα μαι εκεί,να ψάξω
όσο και αν χρειαστεί
να την βρω.
Μα θα την βρώ,και θα στην επιστρέψω
να σε κοιτάω πάλι,και να χανουν τα
μάτια μου την δικιά τους...

Το ομορφο καράβι

Το δάκρυ που πονά
να το κάνεις γέλιο.
Μα εντυπωση μου κανει
οτι η παρανοια ερχεται
οταν η ιδεα μου ειναι τοσο μικρη.
Πιο μικρη και απο την εικονα
που φωτογραφησα στα ματια μου.
Ξεχαστηκα,ταξιδεψα,πηγα ειδα ξανα
οσα ειναι η ζωη μου.
Αφου ετσι εγινε
με γυρησες βιαια πισω.
Δεν θελω,
Σε παρακαλω
εστω για μια φορα
ασε με να νοιωσω
αυτα που ποτε δε θα μαφησεις.
Στην θεση που κρατιοταν για μενα
ψιθυριζουν
αστεια,χαμογελα.
Ετσι ναι,κοιταω ενα βλεμμα.
Ενα βλεμμα,λιγοτερο θλιμενο
απο αυτο στο καθρεπτη.
Καιρο τωρα αυτη η κατασταση,
θαρρω απο παντα για πάντα.
Ξεχάστηκα για μένα.
Δεν αντεχω ομως αλλο,ουτε το ιδιο μου το εγω.
Μνημες,ωραιες πως γινεται να προκαλουν θλιψη?
Αποψε δεν θα λειψω σε κανεναν.
Οπως και χτες?
Θυμαμαι.
Τοσα που δεν κοιταω τι υπαρχει να δω.
Αναπολω.
Τοσα που δεν χωρανε λεξεις να γραψουν...

Πέρα απο τα πέρα μέρη

Εικόνες πλέον μη υπαρκτές αντικρίζουν τα μάτια μου
του χτες,του τωρα,του πάντα
καθε γωνία μου μιλάει
μου φωνάζει
μου περιγράφει στιγμιότυπα
που πάντα θα μαρεσουν

Ήχοι πο θα θελα να ακουσω
μου ψιθυρίζουν
λογια,λογια,λογια
Φοβάμαι να καταλάβω
αν οντως υπάρχουν
ή εγω απλα θέλω να υπάρχουν

Ένα είδωλο θολο
άσχημο
απεριποίητο
που δε το γνωρίζω πλέον
Φοβάμαι,ότι ουτε αυτο με κοιτάει


Το οξυγόνο παλεύει αδιάκοπα
να νικήσει τον καπνό
δε ξέρω πια τι ανασαίνω
οταν απλα προσπαθώ να κλείσω
τα μάτια μου,άσκοπα...

So.

Απο 'κεινα τα πράγματα
που δε τα αφαιρείς
οχι επειδη δε μπορείς
απλα τα ένιωσες τοσο εντονα
που δε θα μπορεσεις ποτε
που παντα θα αναρωτιεσαι
που πας
οχι οτι ηξερες πριν που πας
απλα ειχες συνεπιβατες
το ταξιδι ειναι δυσκολο
αλλα οχι με το τροπο
που καταλαβενετε εσεις κυριοι

Απο τα αλλα τα πραγματα
που τα αφαιρεις
γιατι
γιατι
γιατι
δεν ξερεις το γιατι

Ξερεις μονο
τι νιωθεις
και δεν αλλαζει
οσο και να σε πιεζουν να το αλλαξεις
θα ναι εκει παντα
οχι στο πολυ βαθος
να μου ψυθιριζει για παντα
οτι...

the loneliness of the free man vol 1

Η ενωση του με το περιβλημα ειχε διακοπει

μαλλον του την διακοψανε

και ηταν ετοιμος

οποιον βρει

ειτε τον ξερει ειτε οχι

να του πει τι τον τρωει

σαν επαιτης αριστερα και δεξια

μα ηταν

οτι μια ανταποκριση ειχε στον κοσμο του

και την εχασε

οποτε δεν ειχε επιλογες

τον ειχαν πεταξει απεναντι του 

αυτο που εβλεπε ηταν ο εαυτος του

και αυτο που ακουγε στα αυτια του ηταν οι λεξεις που βγαινανε απο το στομα του

μα στον καθρεπτη

το προσωπο που εβλεπε

δεν το γνωριζε

καθε μερα που το κοιταζε

δε το γνωριζε

αναρωτιοταν σε τι πλασμα μετατραπηκε

μα υστερα

και το δωματιο γυρω του

επαψε να το βλεπει

και εβλεπε ενα απεραντο λευκο

μα παλι

και το λευκο χαθηκε

καθως πηρε την θεση του

ενα ασχημο μαυρο.

χωρις να βλεπει,να ακουει και να περιβαλλεται απο κατι

επιασε φιλιες με 

τις ηλιαχτιδες απο το παραθυρο

με τους κοκκους σκονης στον αερα

με τις σαπιες μυρωδιες απο το ξυλινο πατωμα

μα και αυτες τον φτυσανε 

του κρυβονταν

μια μερα και στο καθρεπτη

το αγνωστο προσωπο που 

τον επισκεπτοταν συνηθως χαθηκε

και εβλεπε παλι

το ασχημο μαυρο

τοτε επιασε το μετρημα

να δει τι εχει στις τρυπιες τσεπες του

και ειχε μοναχα 

την σφιχτη του παλαμη

και μια ζεστη τσεπη.

αυτη την στιγμη

ξεκινησε να περπαταει.

για οπουδηποτε και οποιαδηποτε ωρα.

και συνεχιζε

και συνεχισε

ποτε δεν εμαθα που πηγε

και ξερω πως μαλλον δε θα επισκεπτει τον φοβο του παλι

μα ελπιζω να ναι ακομα ζεστη η τσεπη του

i cannot breath

οτι και αν κανει
οσα και αν πει
εχει καταλαβει πλεον.
και σοκαρεται
οτι κανεις δεν στρεφει τα αυτια του
να ακουσει αυτα τα λιγα που χει να πει
μιλαει σε τοιχους,καρεκλες,σε δειγματα ανθρωπων
μα ο ιδιος ακουει σε ηχω τα λογια του
ειναι καποιο ειδος νεας παρανοιας
που δεν θελει οσο ζει να την συνειδητοποιησει
οταν πεθανει
θα βγει η διαγνωση
"βαρια ψυχολογικα αρρωστος"
ας μη το μαθει ποτε
η καταντια του τοσο μιζερη
να προτιμα να ζει κατι το πλαστο και απλαστο ταυτοχρονως
αρχιζει πλεον να μη μπορει να ζησει βασικα συναισθηματα
δεν μπορει να αναπνευσει
μα δεν πεθαινει αυτος
αλλα ολοι γυρω του
ολοι που λενε ψεματα
ολοι που λενε καθε μερα ψεματα
ξυπναει ομως.
και δεν μιλαει.
φωναζει
φωναζει
φωναζει τοσο που ποναει.
μα ποτε δεν τον ακουσαν και παλι
περασε τα ορια του,προσπαθησε,ηττηθηκε.
σωπασε..

ενταξει εισαι;

υστερα απο ωρες
αναρωτηθηκε
αν ποτε παει
που θα καταληξει.
ειναι δυσκολο να τα θες ολα
και τιποτα.
ακομα πιο δυσκολο, να φοβασαι
λεξεις.
φορτιο μεγαλο
οι λεξεις που ειπε
μα ποτε δεν εμαθε
την επικίνδυνη τους σημασια.
και οι ωρες περασανε
και οι συζητησεις πλήθαιναν.
"μη κουραζεσαι"
οχι, αξιζει η κουραση.
αξίζει οντως; αναρωτηθηκε.
αρχισε τοτε να παλεται ασταματητα
παρεα το φως και το κρυο
το σκοταδι και τον καπνο.
θυμαμαι
στην ξυλινη καρεκλα τοτε
που δεν σταματουσε λεπτο
να σκεφτεται.
να σκεφτεται για ολον τον κοσμο μαζι
μα κανεις δε μπορει να πει οτι του χρωσταει.
τον ρωταγες και απανταγε.
μερικες φορες απανταγε και χωρις ερωτηση
διοτι φωναζε ενα πραγμα
απο πιο μεσα.
ως που μια μερα
δεν απανταγε.
η αν απανταγε , δεν ηταν κανεις να τον ακουσει
μονο κενα δωματια.
τοτε του εκαναν την πιο σημαντικη ερωτηση χωρις να γνωριζει την απαντηση.
"εισαι καλα;"