Goin for the kill.

Ποτέ δε θα κατανοήσω γιατί ταξιδεύω.
Γιατί φευγω απο κάθε μέρος που ηθελα να μαι.
Δε ξέρω γιατί έκανα αυτό το ταξίδι.

 Μα συνεχίζω,χωρίς λόγο και αιτία.
Μάλιστα..
Βαρύ στομάχι στον γυρισμό
και σκέψη ελαφριά καθως πάω.

Όταν όμως αποφεύγω τα λάθη
και βρίσκω τον λόγο
που σου λέω οτι είμαι εδώ
είναι δύσκολο.

Κάποια στιγμή ίσως βρω μια λέξη ή μικρή φράση
να τα πω όλα.
Ως τώρα τίποτα δε χωράει
ούτε σε ατέλειωτες σελίδες, ούτε σε ανούσιες σκέψεις.

Πίστεψε με,να σε πιστέψω και εγω.

Σοου.

Ξερεις να μου πεις ποτε τελείωνει;
Θέλεις;
Αυτο το κάποιες φορές,ετυχε ή οχι να είναι το
δικό μου πάντα.
Οπότε,πάντα κάτι πάει στραβά.
Θέλω βοήθεια σε αυτό.
Βοηθησε με.
Ας μην το νιώθεις,κάντο
γιατι κάποτε το έκανες.

Όμως εγω τελικά,
έμαθα,εγω ξέρω το πότε.

Και δεν μαρέσει καθόλου.
Και αν μπορούσα να έκανα τα πάντα
πάλι κάτι θα πήγαινε στραβα..

Disease

Τόσο δύσκολο να το κάνεις
τοσο ευκολο να το λες.
Σου σβήνει,
μου γινεται πιο εντονο.

Το καταλαβαίνω,τελικα.
Τοσοι πολλοί
μα κανένας.
Τοσα πράγματα
μα τίποτα.

Τόσες σκέψεις
μα καμια.
Τόσες εικόνες
όλες.
Τις κρατάω.

Μα τι κρίμα που
βαραίνουν.
Πολλές οι κατευθύνσεις
και κυρίως επιλέγω την ευθεία
μα δε ξέρω
με ποια φορά.

Είναι ώρα, να πάρεις το
αυριο μου,
να το κάνεις χθές.
Το χθές να γινει άυριο.
Το τίποτα,τα πάντα.

Ένα φως,ολη νύχτα απεναντι
και ένας αδειος δρόμος.
Όλη μου η κινηση.

Ούτε τα λάθη,ούτε τα σωστά
Ουτε τις αλήθειες,ούτε τα ψέματα.
Ολα έγιναν ενα με μένα.
Τα ξέρω καλα αυτα πλέον.

Άλλη μια μέρα,αλλες δύο.
Ποσες είναι τελικά;
Όλες είναι.
Η μία ειναι σαν όλες

Σε ελευθερώνω σιγουρα.
Μα καλύτερα κλειδωμένος
εκει μέσα
παρα να χω αυτη την απαλευτη συντροφια.

Και να θέλω να περπατήσω μακριά,
δε θα μπορέσω.Δε θα θελήσω.
Δεν.

Ονλυ.

Ποιος ξέρει γιατί.
Πως να σε κανω πέρα.
Αφου είσαι εγώ.
Αφου είμαι εσύ.

Ακόμα και οταν,
το μαξιλάρι που
παλεύει να κρατήσει
εκείνο το άρωμα,
εγω το βρίσκω.

Όταν αναζητώ
σημάδια,
στα βρώμικα σεντόνια πια.
Όλα ομως με αρνούνται.

Δε θα καταλάβω ποτέ
πως αρρώστησα τόσο.
Δε θέλω να πιστέψω ποτέ,
ότι φάρμακο δεν υπάρχει.

Δε θυμάμαι ούτε ψέματα,
ούτε αλήθειες.
Τα έχω αγαπήσει όλα.
Δε το ήξερα,μα τώρα ναι.

Μα ξέρω πως τα χαζεύω
εγώ,απο το συνεφιασμένο μου μυαλό
κάθε στιγμή
που βρέχει.
Γαμώτο ομως,συνέχεια έχει καταιγίδα.

Δε θα το μάθεις ,
δε είναι ανάγκη
και αν είναι
είναι μόνο δικιά μου.
Ασήκωτη και βεβηλωμένη.

Κουράστηκα, μα δε λέω
να σταματήσω.
Αλλά δε θα μάθω ποτέ γιατί.
Τόσα έχω να σου πώ,
που έγιναν η ζωή μου.

Είναι όλα δικά σου.
Και ας το γνωρίζω μόνο εγώ.
Είναι για σένα.
Μόνο για σένα.

απυθμενος.

Εντάξει.
Ήτανε ο καιρός να συμβεί.
Ποτέ δε καταλαβα τελικά,αν υπαρχει μοναδικη στιγμη να συμβει κάτι.
Εντάξει.
Παντού ,ΠΑΝΤΟΥ τελειωσε.
Γυρω,απλα σε ενα μικρο κενο
στο βαθος, δεν αρκει αυτο.
Ποτε δε θα βρεθει αυτο το μικρό πόμα
Δε με ενδιαφερει μαλλον κιολλας.
Αυτο ήταν;
Αυτο ηταν ολο;
Θαρρω πως το περιμενα πιο βιαιο.
Μηπως να συνεχισω να φοβαμαι;
Όλα πλεον εκτος ελέγχου.
Μαλλον ολα τα υπολοιπα θα επρεπε να φοβουνται εμενα.
Χαζομαρες,ποιος μπορει να φοβηθει εμενα...

Far enough.

Ολοι εχουν ενα μυστικό να κρύψουν.
Εγώ δυστηχώς οχι.
Ολοι μερικες φορες κοιμουνται αναποδα.
Προσπαθω να αγγιξω,τοτε,
την σκεψη σου.
καθως,πλεον αορατη μου εμφανιζεται
και εξαφανιζομαι.

Δεν ξέρω πια
αν ειναι οπως τα θυμαμαι
ολα.
Αλλαζουν.
Με τρομάζουν.
Μεσα στην παρανοια της σκεψης
ηρεμω με μια σταγονα
νοσταλγιας
που με δροσισε τοσο.

Οχι αρκετα ομως,ωστε να σβήσω.
Αρκετο ομως για να σκεφτω
για μια στιγμη,
"οχι δεν πειραζει!"
οτι και αν γινεται
εγω ξέρω.
Ξέρω.
Ξέρω οτι το να υποφερεις
ειναι ανελπιστο
μα διαλεγω πως.

Οσο και αν κραταει αυτη η μάχη,
συνεχώς χανω.
Σαν να μου λεει,
"παντα εχανες"..

Comedy.

Ποση ελπίδα μπορει να γεννησει το ανέλπιστο;
Ποση δυναμη χρειάζεται να περιμένεις το απρόσμενο;
Δεν θα μάθω ποτέ.
Μα μάλλον απέκτησα δυο περιεργα χαρακτιριστικά
να με "κανουν ανθρωπο" πλεον.

Ποση δύναμη εχουν δύο μάτια;
Την εχουν όλα;
Αυτά σίγουρα τα ξέρω.
Λεω στον εαυτό μου,προσπαθώντας
να τον κοροιδεψω.

Πως ζεις με δυο ματια
που βλέπουν οσα δεν γινονται;
Πως γινεται;
Οταν δε ξερω πως και τι να κανω,
κοιτάω,εκει που ξέρω πως
και οταν  εβλεπαν τα ματια αυτα το παρων
ενιωθαν ομορφα.
Ισως,νιωσουν και τωρα με την εικόνα "εκει".

Καλο βράδυ,σε εσας
που οταν την ακουω ποτε
δεν πραγματοποιειται.
Και τοτε συνειδητοποιω,ποτε πραγματοποιηθηκε;